زان لحظه که دیده بر رخت وا کردم

دل دادم و شعر عشق انشا کردم

نی نی غلطم کجا سرودم شعری

تو شعر سرودی و من امضا کردم

خوب یا بد تو مرا ساخته ای

 تو مرا صیقلی کرده و پرداخته ای

 

درون سینه آهی سرد دارم

                          رخی پژمرده رنگی زرد دارم
 

ندانم عاشقم مستم چه هستم ؟

                         همی دانم دلی پر درد دارم

بدین افسونگری وحشی نگاهی

          مزن بر چهره رنگ بی گناهی

               شرابی تو شراب زندگی بخش

                     شبی می نوشمت خواهی نخواهی

در دل تاریک این شب های سرد

                           ای امید نا امیدی های من

برق چشمان تو خمچون آفتاب

                          می درخشد بر رخ فردای من

                                            

بی تو مهتاب شدم باز از آن کوچه گذشتم

         همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

                 شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

                        شدم آن عاشق دیوانه که بودم

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشه فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است

 زمان در بستر شب خواب و بیدار است

هوا آرام شب خاموش راه آسمان ها باز
 

خیالم چون کبوترهای وحشی می کند پرواز

 رود آنجا که می یافتند کولی های جادو گیسوش شب را
 

همان جا ها که شب ها در رواق کهکشان ها خود می سوزند
 

همان جاها که اختر ها به بام قصر ها مشعل می افروزند

همان جاها که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند

همان جا ها که پشت پرده شب دختر خورشید فردا را می آرایند 
 

یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو
                                       

                                             یک روز نگشت خاطرم شاد از تو

دانی که ز عشق تو چه شد خاصل من

                                               یک جان و هزار گونه فریاد از تو

 

شکست و ریخت به خک و به باد داد مرا
چنانکه گویی هرگز کسی نزاد مرا
مرا به خک سپردند و آمدند و گذشت
 تکان نخورد درین بی کرانه آب از آب
ستاره می تابید
بنفشه می خندید
 زمین به گرد سر آفتاب می گردید
همان طلوع و غروب و همان خزان و بهار
 همان هیاهو
 جاری به کوچه و بازار
همان تکاپو
آن گیر و دار آن تکرار
همان زمانه که هرگز نخواست شاد مرا
 نه مهر گفت و نه ماه
نه شب نه روز
که این رهگذر که بود و چه شد؟
نه هیچ دوست
که این همسفر چه گفت و چه خواست
ندید یک تن ازین همرهان و همسفران
 که این گسسته
 غباری به چنگ باد هوا است
تو ای سپرده دلم را به دست ویرانی
همین تویی تو که شاید
دو قطره پنهانی
شبی که با تو درافتد غم پشیمانی
سرشک تلخی در مرگ من می افشانی
 تویی
 همین تو
 که می آوری به یادمرا